Ik houd ervan, tatoeages, of tattoos. Ik vind het een uiting van jezelf, maar ook een stukje kunst. En dan heb ik het niet over (no offense!) tramp stamps of ‘I love mama’ tatoeages, maar over echte persoonlijke kunstwerkjes. Ik vind dat als je kiest een tatoeage te nemen, je daar in de eerste plaats enorm goed over na moet denken, maar dat het ook goed bij je moet passen. Een ander hoeft je tatoeage niet mooi te vinden, zolang jij dat maar wel vindt. Soms zie ik mensen voorbij lopen met tatoeages waarvan ik echt onder de indruk ben. Het is zo knap om een mooie tattoo te maken! Ik wilde zelf ook al een hele tijd een tatoeage en heb er echt lang over nagedacht. Een jaar, misschien anderhalf? Uiteindelijk besloot ik er één te nemen. Na eigenlijk meteen toestemming te hebben gekregen van mijn ouders, gingen we op weg naar een tattooshop in de buurt. Ik wilde zo snel mogelijk een afspraak maken. Meneer de assistent zei dat hij even zou kijken; “Het wordt op zijn vroegst in oktober!” Dat was, op dat moment, 3 maanden later. Ik keek er een beetje van op, had niet verwacht dat ze het zo druk hadden. Maargoed, wat doe je eraan. Oktober zou het worden.
En toen was het oktober. Ik stond daar in die tattooshop, klaar om voor het eerst in mijn leven getatoeëerd te worden. Ik mocht gaan zitten, mijn schoen uittrekken (Ja, ik kreeg dus een tatoeage op mijn voet) en ze zou gaan tatoeëren. Ik kon me vooraf niets van de pijn voorstellen, maar er werd me verteld dat het pijn zou doen, omdat je voet een enorm gevoelige plek is. Nou, ik kan je vertellen; dat is waar.
